ห่างหายจากบล็อคไปนานพอดู ไปสะสางเรื่องที่เคยทำไว้ตั้งแต่ปลายปีที่แล้วให้เสร็จซักที ดองมันมานานมากๆกับซีรีย์Heroดูแล้วอยากชี้นิ้วสั่งงานได้อย่างไซเลอร์ , Coffee Prince ที่มีหมาขนฟูเจ้าไม้กวาดน่ารักมากๆ , และแฮร์รี่พอตเตอร์ภาคสุดท้ายที่หนาเกือบ 700 หน้า อ่านกันเป็นเดือนๆ อ่านบ้างเลิกอ่านบ้างจนท้อถอดใจจะไม่หยิบมันขึ้นมาอีกแล้ว ในที่สุดทุกสิ่งที่อย่างก็จบสิ้นลงซะที

ส่วนเรื่องครอบครัวที่เป็นปัญหาค้างคาราคาซังมานมนานเกือบ 2 ปี ก็ยังไม่จบสิ้นซักที ล่าสุดเมื่อ 2 วันก่อนเรื่องที่ชั้นแสร้งเพิกเฉยแกล้งทำเป็นลืมนี้มันก็กลับมาบั่นทอนจิตใจอีกแล้ว เฮ้อ...แต่ไม่รู้จะจัดการยังไงกับมันดี มันเป็นเรื่องของคน 2 คน เป็นเรื่องของหัวใจ ที่ถึงแม้คนเป็นลูกอย่างชั้นก็ไม่อาจเข้าไปตัดสินใจหรือทำอะไรแทนได้ เมื่อไหร่ละครเรื่องนี้จะอวสานซะทีนะ ไม่อยากติดตามตอนต่อไปแล้วอะ เพราะมันช่างเน่าสนิทซะจริงๆ เน่ากว่าน้ำในคลองแสนแสบอีก

สิ่งเดียวที่เยียวยาหัวใจอันเหนื่อยล้าของชั้นได้ ใครจะรู้นะว่าเป็นหมาน้อยตัวขาวขนฟูตัวนั้น เวลาสบตาบ้องแบ้วของมันช่างรู้สึกดีจริงๆ มันช่างไร้เดียงสาอะไรอย่างนี้ ท่าทางมันดูสบายใจไม่คิดอะไรมาก วันๆนึงนั่งรอให้แม่กลับมาเล่นมาลูบหน้าลูบตา หอมมันทั้งๆที่มันตัวเหม็นและไม่ได้อาบน้ำมากว่าอาทิตย์แล้ว การนอนกอดหมาที่รักมันก็ทำให้เราลืมเรื่องที่ไม่น่าจดจำได้เหมือนกัน

อยากบอกคนรอบข้างจังว่าชั้นได้สะสางเรื่องที่ชั้นอยากทำไปแล้ว แล้วคุณละสะสางมันบ้างรึยัง และโดยเฉพาะแม่ที่คงไม่ได้อ่านบล็อคนี้ อยากให้แม่สะสางเรื่องหัวใจของแม่ซะทีนะ เพราะคนรอบข้างแม่โดยเฉพาะลูกๆเนี่ยหัวใจจะแตกสลายที่เห็นแม่ทุกข์ใจจะแย่อยู่แล้ว นะ นะ ทำมันซะทีเถอะ

ขอนอกเรื่อง เมื่อคืนฝันประหลาดมาก ฝันว่าตัวเล็กออกมาเดินริมระเบียงแค่นั้นไม่พอมันปีนระเบียงอีกต่างหากแล้วก็พลัดตกจากระเบียงชั้น 3 ลอยละลิ่วลงมาข้างล่าง ตอนเด็กเราเคยฝันแบบนี้ฝันว่าตกมาจากที่สูงลอยละลิ่วลงมาแล้วก็จะสะดุ้งตื่นตกใจ แต่เมื่อคืนคนที่สะดุ้งตกใจกลับเป็นเราไม่ยักจะเป็นตัวเล็ก ตื่นมาเห็นมันนอนละเมอหงิงๆ อยากรู้จังว่ามันฝันเรื่องอะไร ฝันเรื่องเดียวกับแม่มันรึป่าว มันถึงได้ละเมอซะขนาดนั้น

เกิดเหตุหมออัดตูดคนไข้ เลือดสาดเมื่อบ่ายวันอาทิตย์ที่ผ่านมา

ข้อเท็จจริงคือเจ้าของกระทู้มีเพื่อนต่างชาติมาเยือน ชื่อน้องริซซี่ she เพิ่งเดินทางมาหาเมื่อวันเสาร์ เมื่อเจ้าของกระทู้ไปเข้าห้องน้ำแล้วพบว่าตัวเองมีเลือดออกที่ก้นเป็นจำนวนมาก ชั้นเป็นไรหว่าก็ไม่ได้ปวดท้องหรืออะไรนี่นา เช็คอีกทีว่าเลือดออกมาจากช่องทางไหนกันแน่ หรือจะเป็นเมนส์ แต่ไม่ใช่เลือดออกมาจากตูดจริงๆด้วย เมื่อคืนก็นอนคนเดียวไม่ได้มีใครมาล่วงล้ำอาณานิคมนี่นา เริ่มสังหรณ์ใจใจความผิดปกติของตนเองเล็กน้อยถึงปานกลาง

เช้าวันรุ่งขึ้นก็เข้าห้องน้ำปฏิบัติภารกิจพลีชีพเพื่อชาติ ปรากฏว่าน้ำแดงเต็มตลิ่งเลย อาการแย่กว่าเมื่อวานอีก ปรึกษาแม่อืมไปหาหมอก็ได้

ไปถึงเจอหน้าหมอก็จัดแจงถอดผ้าถอดผ่อนให้หมอดูอาการ หมอก็แหกตูดคนไข้แรงมาก เจ็บเหมือนตูดจะฉีก แล้วเลือดก็พุ่งออกมาใส่ไฟฉายที่นางพยาบาลถือส่อง หมอต้องรีบซับเลือดกันใหญ่โต หลังจากนั้นหมอก็บอกว่าจะเอากล้องมาส่องเพราะมองไม่เห็นว่าเลือดออกมาจากตรงไหน เราถามหมอว่าเจ็บมั้ย หมอบอกนิดเดียวไม่มาก แต่พอหมอเริ่มลงมือเอาอะไรไม่รู้มาแทงก้นเท่านั้นละ เจ็บมาก จะเป็นลมต้องร้องเรียกขอยาดมหมอกันเลยทีเดียว นางพยาบาลอีกคนรีบเอาเครื่องวัดความดันมาวัดความดัน วุ่นวายอลม่านไปหมด สรุปว่ามีริดสีดวงเม็ดเล็กๆอยู่ข้างในแต่เลือดไหลออกเยอะมาก หมอก็เลยอยากทำการผ่าตัดเพื่อเย็บปิดปากแผลไม่ให้เลือดไหลออกไปเรื่อยๆจนเลือดหมดตัว แต่ราคาค่าผ่าตัดบวกกับนอนโรงพยาบาลหนึ่งคืนนี่ทำเอาเราหมดตัวกันได้ง่ายๆ

เฮ้อ!! (-_-") เหงื่อตกเลยอยู่ในช่วงตัดสินใจว่าจะเอายังไงกับตูดชั้นดีละเนี่ย  

สองอาทิตย์ก่อนแม่พาผมไปตัดขนใหม่ครับ ร้านเดิมแต่คนตัดให้คนใหม่ หลังจากหล่อกลับบ้านไปได้ไม่กี่วัน ตัวผมก็มีผื่นขึ้นเต็มตัวเลยครับ คันด้วย ผมก็เกาๆจนมันเป็นสะเก็ดไปหมด แม่ผมกลุ้มใจอีกแล้วครับคงคิดว่าผมเป็นขี้เรื้อน เห็นหน้าผมโผล่มาตามมุมห้องทีไรแม่มักเรียกผมว่า " ไอ้ขี้เรื้อน ขี้เหร่แล้วยังจะขี้เรื้อนอีก" แม่อย่าว่าผมอย่างนี้ซิครับ ผมก็กลุ้มใจเป็นเหมือนกันนะครับที่ผมไม่หล่อเนี่ย

แล้วเมื่อวานแม่ก็ได้ฤกษ์พาผมไปหมอ สถานที่นี้ไม่รู้เป็นไง ผมไม่ค่อยถูกชะตาด้วยซักเท่าไหร่เลย มาทีไรได้ยินเสียงหมาแมวร้องครวญครางกันระงมไปหมด มันยังไงเนี่ยแล้วผมจะร้องครวญครางเหมือนพวกมันมั้ย ผมเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วครับแข้งขาสั่นไปหมดเลย แม่ก็ไปติดต่อลงทะเบียนให้ผมโดยทิ้งผมไว้บนเก้าอี้ตัวเดียว แม่นะแม่ทำไมม่อุ้มไปด้วยทิ้งผมไว้ตรงนี้ตัวเดียวได้ไง แง้!!!

หมอเรียกชื่อผมแล้วครับ แม่อุ้มผมไปวางบนโต๊ะตรวจ หมอเอาแท่งอะไรไม่รู้มายัดก้นผม ผมพยายามเบ่งยังไงก็ไม่ออกสักพักหมอก็เอามันออกไปเอง เฮ้อ! ตกใจแทบแย่นึกว่าจะต้องมีไอ้แท่งนี่เสียบคาก้นตลอดไปซะแล้ว หลังจากนั้นหมอก็คุยกับแม่เรื่องอาการที่เกิดขึ้นบนตัวผม หมอเอามีดมาขูดๆหนังผมไปตรวจดูว่าติดเชื้ออะไรรึเปล่า สรุปว่าผมเป็นภูมิแพ้ครับ หมอสันนิษฐานว่าอาจเป็นการแพ้แชมพู หลังจากนั้นหมอก็เอาหูฟังมาตรวจๆรอบท้องรอบอกผม หลังจากนั้นหมอก็คุยกับแม่อีท่าไหนยังไงผมก็งงๆเพราะผู้ช่วยหมออุ้มผมไปยังอีกห้องหนึ่งเลยครับ ในห้องมีเครื่องอะไรไม่รู้ใหญ่ๆ เดี๋ยวคนนี้ก็อุ้มผม เดี๋ยวคนนั้นก็อุ้มผม จับผมวางท่านั้นท่านี้ เวลาในห้องผ่านไปเร็วมาก ผมแทบจะจำอะไรไม่ได้เลย จำได้อีกครั้งเมื่อแม่ผมเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับอุ้มผมไว้

แม่อุ้มผมและกอดผมแน่นเลยครับ ดูเหมือนแม่จะอึ้งๆ งงๆ กับสิ่งที่หมอพูด จนพ่อปุ้ยต้องเข้ามาอยู่ด้วย หมอบอกว่าผมเป็นโรคหัวใจโต รักษาไม่หายต้องกินยาไปตลอดชีวิต พยายามควบคุมเรื่องอาหารห้ามผมกินเค็มและกินของปิ้งๆ ย่างๆ ตับย่างของโปรดผมมมม กลายเป็นอาหารเม็ดโตสีน้ำตาลแทน ความน่ากินมันต่างกันลิบลับเลยครับ หมอห้ามผมเหนื่อย ตื่นเต้น ตกใจ และดีใจมากเกินไป ต่อไปผมต้องเป็นหมาสุขุม แสดงอารมณ์ออกทางสีหน้า ท่าทาง และอาการมากไม่ได้เดี๋ยวจะเสียลุค โหย!! เป็นโรคหัวใจทำไมมันมีข้อห้ามมากจัง ยากต่อการปฏิบัตินะเนี่ย ไม่เป็นได้มั้ยอะ ไอ้โรคนี่เนี่ย ผมก็ตัวเล็กแค่นี้เอง แล้วยังจะให้ผมหัวใจโตอีก งั้นผมคงต้องกินเยอะๆซะแล้วจะได้ตัวโตพอสมน้ำสมเนื้อกับหัวใจ เฮ้อ!! ยากจังจะทำได้มั้ยเนี่ย แต่ไม่เป็นไรผมจะพยายามเพื่อแม่ครับ สู้ๆ Fighting !!